دوره 6، شماره 1 - ( 1-1400 )                   جلد 6 شماره 1 صفحات 86-74 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:   (3094 مشاهده)
سابقه و هدف: با توجه به اینکه دوران بازنشستگی ممکن است احساس افسردگی، ناامیدی، بی‌هدف بودن در زندگی و درنتیجه وابستگی و عدم تمایز در روابط را برای فرد به وجود آورد و همچنین با توجه به اینکه با افزایش جمعیت سالمندان ممکن است مسئله سلامت روانی آنان با مشکل مواجه شود، لذا هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی معنادرمانی و روان‌درمانی مثبت بر تمایزیافتگی و ویژگی‌های روان‌شناختی مثبت دبیران بازنشسته آموزش و پرورش شهر اصفهان بود.
مواد و روش­ ها: این پژوهش نیمه آزمایشی بر روی 60 نفر از دبیران بازنشسته آموزش و پرورش شهر اصفهان در سال 1398 انجام گرفت. ابزار گردآوری اطلاعات، مقیاس‌های تمایزیافتگی اسکورون و فریدلندر و ویژگی‌های روان‌شناختی مثبت رشید بود. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها توسط نرم‌افزار آماری SPSS نسخه 23 و روش آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر صورت گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد معنادرمانی بر روی متغیر تمایزیافتگی، مؤثرتر از روان‌درمانی مثبت است. (3/339=F و 0/045= P) و بین این دو روش تفاوت معنی‌داری وجود دارد (0/05< P). همچنین روان‌درمانی مثبت بر روی متغیر ویژگی‌های روان‌شناختی مثبت، مؤثرتر از معنادرمانی است (4/721 =F و 0/025= P) و بین این دو روش تفاوت معنی‌دار وجود دارد (0/05< P).
نتیجه‌گیری: می‌توان از معنادرمانی جهت بهبود و یا افزایش تمایزیافتگی و نیز از روان‌درمانی مثبت جهت افزایش و یا بهبود ویژگی‌های روان‌شناختی مثبت سالمندان در مراکز آموزشی، خانه‌های سالمندان و همچنین مراکز مشاور و کلینیک‌های روان‌شناختی استفاده نمود.
متن کامل [PDF 621 kb]   (1202 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1400/5/21 | پذیرش: 1400/6/20 | انتشار: 1400/6/24

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.